W latach 1233-1236 zaczęto wznosić zamek krzyżacki, zapewne najpierw drewniany, a następnie kamienno-ceglany. Wybudowano skrzydło południowe z kaplicą, refektarzem, dormitorium i kuchnią. Następnie powstały kapitularz, potężna ośmioboczna wieża, studnia, wieża sanitarna i pozostałe budynki gospodarcze. Z przedzamczem stykały się budynki młyna zamkowego. Dochody z tego młyna do 1262 roku, czerpało miasto Toruń obecnie województwo kujawsko-pomorskie. W latach 1422-1424 Krzyżacy wybudowali jeszcze jeden młyn, położony poniżej pierwszego. Od tego momentu stary młyn nazwany był „górnym” a nowy „dolnym”. Tereny położone na wschód od zamku pozostawały pod bezpośrednim zwierzchnictwem Zakonu jako tzw. wola zamkowa. Na niej znajdowały się obory dla bydła i świń, magazyny drewna. Mieszkali tam także pachołkowie i ludność służebna Zakonu. W 1410 roku bo bitwie grunwaldzkiej zaczęto wzmacniać mury obwodowe i dostosowano zamek do większej liczby załogi. Podczas wybuchu pożaru w 1420 roku w gaszeniu, którego mieszkańcy Torunia nie udzielili załodze krzyżackiej pomocy. Była to zapowiedz tego, iż panowanie „panów w białych płaszczach z czarnym krzyżem” powoli się kończy. Tak się stało, 4 lutego 1454 roku na znak ogólnego powstania torunianie oblegają zamek, który po czterech dniach zostaje przez nic zdobyty. Kujawsko-pomorski Zamek zostaje zniszczony przez mieszczan. Do dnia dzisiejszego zachowały się jedynie części fosy zamkowej, dolne partie zamku głównego. W chwili obecnej teren zamku służy jako miejsce rekreacji i wypoczynku dla mieszkańców miasta.